Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Λίγα λόγια για την κατάληψη φασιστών στον Ελαιώνα

Αναδημοσίευση από το site της Κατάληψης Σινιάλο:

1.
Τον Σεπτέμβρη του 1933, το Τρίτο Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ, που βρισκόταν μόλις εννιά μήνες στην εξουσία της Γερμανίας, ενορχήστρωσε ένα ανελέητο πογκρόμ εναντίον άστεγων, επαιτών, αλκοολικών και άλλων κοινωνικών ομάδων που παρεκκλίναν από το πρότυπο της Άριας φυλής. Κατά τη διάρκεια του πογκρόμ, που έμεινε στην Ιστορία ως «Η εβδομάδα των ζητιάνων» (Beggars’ Week), συνελήφθησαν περίπου 100.000 – γερμανοί και μη – άστεγοι, επαίτες, αλκοολικοί και πόρνες, πολλοί από τους οποίους οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Breitenau. Τον Νοέμβρη του ίδιου έτους, η Ναζιστική Γερμανία υιοθέτησε ένα νόμο ενάντια στην εγκληματικότητα (Law against Habitual and Dangerous Criminals) με βάση τον οποίο χιλιάδες άνθρωποι – ανάμεσά τους άστεγοι, επαίτες, πόρνες και αθίγγανοι – χαρακτηρίστηκαν ως «ακοινώνητοι» (asocial), συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Ιούνη του 1938, η «Εθνική Εκστρατεία ενάντια στην Αεργία» (National Campaign against the Workshy) είχε ως αποτέλεσμα την σύλληψη και μεταφορά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης 11.000 «ακοινώνητων». Καθ’ όλη τη διάρκεια της Ναζιστικής Γερμανίας, άστεγοι, επαίτες, πόρνες και αθίγγανοι ήταν υποχρεωμένοι να φορούν πάνω τους ένα σήμα Μαύρου Τριγώνου (Black Triangle Badge) προκειμένου να γίνονται διακριτοί, ως κατώτεροι, σε σχέση με τους υπόλοιπους κάτοικους της χώρας.

2.
Πριν λίγες εβδομάδες, μια ομάδα φασιστών και λοιπών ιδεολογικών τέκνων του Χίτλερ και του Τρίτου Ράιχ, προχώρησε σε κατάληψη του χώρου που προοριζόταν να γίνει τζαμί στην περιοχή του Ελαιώνα με σκοπό, κατά τα λεγόμενά τους, να στεγάσουν έλληνες άστεγους. Η συγκεκριμένη κίνηση ήρθε ως συνέχεια στις, κατά καιρούς, μισαλλόδοξες και ρατσιστικές αντιδράσεις φασιστοειδών ενάντια στη λειτουργία τζαμί στην περιοχή· αντιδράσεις που σε θεσμικό επίπεδο βρίσκουν φωνή μέσω του σιχαμερού μορφώματος της Χρυσής Αυγής.

3.
Δεν είναι πρώτη φορά που, με αφορμή την επελαύνουσα κρίση, οι φασίστες επιχειρούν να εδραιώσουν τον πόλεμο μεταξύ των φτωχών προκειμένου οι πλούσιοι να μείνουν στο απυρόβλητο. Οι φασίστες, όταν βάζουν στη θήκη τα μαχαίρια τους, διοργανώνουν ρατσιστικά συσσίτια και αιμοδοσίες μόνο για έλληνες και ρίχνουν λάδι στη φωτιά του κοινωνικού κανιβαλισμού που με τη σειρά της θα ανάψει τις δάδες που θα κάψουν οποιονδήποτε δεν χωράει στη μισάνθρωπη ιδεολογία τους.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι δεν έχει υπάρξει ούτε ένα ψήγμα επιθετικότητας των εν λόγω υπανθρώπων ενάντια σε όσους λεηλατούν καθημερινά τις υποτελείς τάξεις. Δεν πρόκειται για σύμπτωση: οι φασίστες αποτελούσαν ανέκαθεν το μακρύ και σκοτεινό χέρι του καπιταλιστικού συστήματος και, σαν τα φίδια, δάγκωναν πάντα τους ξυπόλυτους. Ο Σεραφείμ Μάξιμος, το 1929, στο βιβλίο του «Κοινοβούλιο Ή Δικτατορία» έγραφε μεταξύ άλλων: «Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της αστικής αντιδράσεως με φασιστική μορφή, συνίσταται στο γεγονός ότι η μπουρζουαζία χρησιμοποιεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, τη δυσαρέσκεια της μικροαστικής τάξεως της πόλεως και του χωριού, ακόμα δε και μερικών declasses στρωμάτων του προλεταριάτου, για να δημιουργήσει ένα φανατικό, αντιδραστικό, αντιπρολεταριακό κίνημα και να εγκαταστήσει, με τη βοήθειά του, την ανοιχτή, συνεπή και απεριόριστη δικτατορία της.»

4.
Τα παραδείγματα της Ναζιστικής Γερμανίας του 1930 δεν αναφέρθηκαν χωρίς λόγο. Η λατρεία, τόσο των χρυσαυγιτών όσο και των φασιστών που κατέλαβαν τον χώρο στον Ελαιώνα, για τον Χίτλερ και το Τρίτο Ράιχ δεν είναι απλά εμφανής αλλά θρασύτατα έκδηλη αφού προσπαθούν και φροντίζουν να ακολουθούν με κάθε ακρίβεια τα λεχθέντα και πραχθέντα του πολιτικού τους πατέρα. Μόνο κάποιος με παντελή άγνοια της Ιστορίας θα μπορούσε να πεισθεί από το επίπλαστο ενδιαφέρον των φασιστών για αυτούς που πεινάνε, για αυτούς που ζουν στον δρόμο, για αυτούς που ζητιανεύουν, έστω κι αν είναι «έλληνες». Η πραγματικότητα είναι ότι η φασιστική ιδεολογία δεν χάρισε ποτέ τίποτα άλλο στην ανθρωπότητα πέρα από στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρεματόρια και μαζικούς τάφους. Οι «έλληνες» άστεγοι, οι «έλληνες» επαίτες, οι «έλληνες» φτωχοί θα είναι οι επόμενοι που θα σφαγιαστούν από τα μαχαίρια των φασιστικών συμμοριών όταν αυτές κρίνουν ότι έχουν ξεμπερδέψει με τους μετανάστες. Με την Ιστορία πρέπει να προσέχουμε γιατί δεν είναι ούτε φάρσα, ούτε τραγωδία. Είναι κοινωνική ευθύνη και ταξικό χρέος.

5.
Η ιστορία των καταλήψεων στέγης στην Ευρώπη ξεκινάει τη δεκαετία του 1960 με σημείο αναφοράς την Ολλανδία και τις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων με σκοπό τη στέγαση, ενώ η εξέγερση του Μάη ’68 επαναφέρει δυναμικά το ζήτημα των καταλήψεων με αποτέλεσμα στις αρχές του ’70 να υπάρχουν δεκάδες καταλήψεις στέγης σε Γαλλία και Γερμανία. Στην Ελλάδα, η πρακτική της κατάληψης στέγης εξαπλώνεται τη δεκαετία του 1980 από κομμάτια του αναρχικού χώρου και του punk ρεύματος. Μέχρι σήμερα, η κατάληψη στέγης αποτελεί κοινωνικό πρόταγμα του ευρύτερου εναντιωματικού κινήματος με σημείο αναφοράς την εναντίωση στον θεσμό της ιδιοκτησίας και την άρνηση ή αδυναμία καταβολής χρημάτων με σκοπό τη στέγαση.
Σε μια περίοδο όπου οι καταλήψεις στέγης στην Ελλάδα αυξάνονται συνεχώς ενώ αλληλέγγυοι οργανώνουν υποδομές στέγασης για τους χιλιάδες πρόσφυγες που ξεβράζονται στα νησιά του Αιγαίου, οι φασίστες προχωρούν σε μια κατάληψη «μόνο για έλληνες» κάνοντας ασκήσεις δημαγωγίας και λαϊκισμού επιχειρώντας να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και να αντλήσουν πολιτική υπεραξία από τον διάχυτο συντηρητισμό. Η απόπειρα των νοσταλγών του Χίτλερ να οικειοποιηθούν πρακτικές του ανταγωνιστικού κινήματος δεν μπορεί και ούτε πρέπει να μείνει αναπάντητη.

6.
Οι καταπιεσμένες τάξεις ή θα δρομολογήσουν τις απαντήσεις τους απέναντι στα φασιστικά καθάρματα ή θα βρουν μπροστά τους τα μαχαίρια που ακόνισε η θανάσιμη απάθεια και απραξία τους.

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

6ος χρόνος Cine Σινιάλο: Πρόγραμμα θερινών προβολών





Ακόμη και μέσα στον βόρβορο της κοινωνίας του Θεάματος ο κινηματογράφος μπορεί να αποτελέσει τόσο μία αιτία όσο και μία αφορμή.

Αιτία για να ανιχνεύσουμε τις στιγμές ενός σημειολογικού αντάρτικου σε μια οθόνη, τις αιρετικές ματιές που υπονομεύουν τα κυρίαρχα αυτονόητα των κωδίκων επικοινωνίας, τις μυθοπλασίες εκείνες που διαστέλλουν την πραγματικότητα με αιφνιδιαστικές προοπτικές.

Αφορμή για να συναντηθούμε στον τόπο ενός “κοινού” που δεν ενδιαφέρεται να είναι μια κουρελού από αδηφάγους θεατές, απρόσιτους καταναλωτές, υπερόπτες περαστικούς.



Οι προβολές γίνονται μπροστά από την κατάληψη Σινιάλο, στην πλατεία Παπανικολάου, Θεσσαλονίκης και Καποδιστρίου στο κάτω Αιγάλεω και αρχίζουν στις 9:00 μ.μ. 
 

αναδημοσίευση από το site της Κατάληψης Σινιάλο

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις της Θεσσαλονίκης


Τα ξημερώματα της Τετάρτης 27 Ιουλίου, το Κράτος, με μια συντονισμένη επιχείρηση εισαγγελικών και αστυνομικών αρχών εισέβαλε και εκκένωσε βίαια τρεις καταλήψεις στέγης στη Θεσσαλονίκη, που φιλοξενούσαν πρόσφυγες-μετανάστες και αλληλέγγυους. Πρόκειται για τις καταλήψεις του Ορφανοτροφείου, της Λεωφόρου Νίκης και Καρόλου Ντηλ και της κοινότητας Hurriya. Συνολικά έγιναν 74 συλλήψεις ενώ την ίδια ημέρα κατεδαφίστηκε το κτίριο της κατάληψης του Ορφανοτροφείου. Λίγες ώρες αργότερα κλιμάκια του λιμενικού σώματος εκκένωσαν τη γέφυρα κάτω από την οποία είχαν βρει προσωρινό κατάλυμα, οι τελευταίοι πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά, ενώ ο δήμαρχος της Αθήνας, Καμίνης, κατέθεσε μήνυση εναντίον καταλήψεων σε κτίρια του δήμου που φιλοξενούν πρόσφυγες-μετανάστες.

Από την πρώτη στιγμή τόσο στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα όσο και σε διάφορες πόλεις πανελλαδικά αλληλέγγυοι/-ες προχωράνε σε καταλήψεις γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, οργανώνουν συγκεντρώσεις και πορείες, αναρτούν πανό και απαντούν με δυναμικές ενέργειες και παρεμβάσεις. Η χρονική συγκυρία που ξεδιπλώνεται αυτή η κατασταλτική επιχείρηση από το Κράτος δεν είναι καθόλου τυχαία, προσδοκώντας ένα αποδυναμωμένο κύμα αλληλεγγύης λόγω καλοκαιρινών απουσιών. Ακόμα όμως και κάτω από αυτές τις συνθήκες εκατοντάδες είναι οι σύντροφοι/-ισσες που ανταποκρίνονται στα καλέσματα και συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.

Το μήνυμα που η εξουσία θέλει να περάσει είναι σαφές και είναι ένα από τα διαρκή επίδικα της. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα πρέπει να παραμείνουν εξόριστοι σε στρατοπεδικούς χώρους, άμεσα ελεγχόμενοι, απομονωμένοι και αόρατοι από την υπόλοιπη κοινωνία, χωρίς καμία δυνατότητα αγωνιστικής συνεύρεσης και διεκδικήσεων. Όποιος/-α αμφισβητήσει τα χαρακτηριστικά αυτά αλλά και όποιος/-α σταθεί αλληλέγγυος θα κατασταλεί, θα διωχθεί, θα φυλακιστεί ή θα απελαθεί.

Η πολιτική διαχείριση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προσπάθησε, σε μια χαλαρή ανακοίνωση που εξέδωσε, να νίψει τας χείρας της με τη γνωστή μέθοδο "δεν ήξερα, δεν άκουσα, δεν είδα". Όσο όμως κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για τις "αγνές" τους προθέσεις η οργή μας έχει σαφείς παραλήπτες. Και δεν είναι άλλοι από αυτούς που τόσο καιρό τώρα κλείνουν σύνορα και πνίγουν μετανάστες, οργανώνουν στρατόπεδα – φυλακές, που μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια αδιαμεσολάβητης αλληλεγγύης, κάθε προσπάθεια διάρρηξης της απομόνωσης και δημιουργίας ζωντανών σχέσεων, που καταστέλλουν αλληλέγγυους, που εκκενώνουν καταλήψεις, που δίνουν άλλοθι στον κόσμο της εξουσίας και των αφεντικών.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ, ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΝΙΚΗΣ, κοινότητα "HURRIYA"
 
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ


Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν

Αναδημοσίευση από το blog της κατάληψης Βανκούβερ Απαρτμάν:

Για την υπόθεση «Βανκούβερ Απαρτμάν»


Η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν μετράει 11 χρόνια, αρχικά ως κατάληψη στέγης στο δεύτερο όροφο του κτιρίου στην οδό Μαυροματαίων και Δεριγνύ και σταδιακά των υπόλοιπων ορόφων, μετά την εγκατάλειψη από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ). Από το φθινόπωρο του 2014 άρχισε να λειτουργεί ως ανοιχτό κοινωνικό κέντρο για τις ανάγκες του αναρχικού/ αντιεξουσιαστικού κινήματος.

Οι καταλήψεις για εμάς είναι χώροι πολιτικής ζύμωσης, δημιουργίας και ελεύθερης έκφρασης, είτε ως στεγαστικά εγχειρήματα που σκοπό έχουν να αποδομήσουν κάθε έννοια ιδιοκτησίας, είτε ως κέντρα αγώνα και κοινωνικοί χώροι. Χώροι μέσα στους οποίους οι επιθυμίες γίνονται πράξη με σχέσεις συντροφικότητας, αλληλεγγύης και ισότητας, αποτελώντας μέσο και εργαλείο στον αγώνα για την ελευθερία. Λειτουργώντας συλλογικά, αντί-ιεραρχικά, οριζόντια και αυτοοργανωμένα ο κόσμος που επιλέγει να βρεθεί μέσα σε αυτούς πραγματώνει μια ζωή στηριζόμενη στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία, χωρίς αφέντες και δούλους.

Στην αντίπερα όχθη, η τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και κάθε άλλη, έχει επιλέξει εξαρχής να παίξει το παιχνίδι της «νομιμότητας», καταστέλλοντας ό,τι αποκλίνει από τη γραμμή του νόμου και της τάξης. Εκκενώσεις καταλήψεων, καταστολή εργατικών και αντιφασιστικών διαδηλώσεων, 100αδες χρόνια φυλακής που επιφυλάσσουν σε αγωνιστές σε δίκες-παρωδίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκκενώσεις καταυλισμών, οι χιλιάδες των θαλασσοπνιγμένων μεταναστών στο Αιγαίο είναι μερικά από τα παραδείγματα της «πρώτη φορά» αριστερά με φουλ δεξιά ατζέντα. Ακολουθώντας τις επιταγές των δανειστών προς τέρψιν ξένου και ντόπιου κεφαλαίου κατά γράμμα, το κράτος αυξάνει την κοινωνική και ταξική επίθεση, ενώ παράλληλα η οικονομική κρίση συνεχίζει να σαρώνει αφήνοντας πίσω της ερείπια.

Υπό αυτήν τη συνθήκη, τους τελευταίους μήνες η Βανκούβερ Απαρτμάν έρχεται αντιμέτωπη με συνεχείς επιθέσεις από τη μεριά του «ιδιοκτήτη» ΟΠΑ. Αρχικά τον Φεβρουάριο ’16 όπου προκηρύχθηκε διαγωνισμός για την ανάδειξη αναδόχου εταιρείας με σκοπό την ανακατασκευή του κτιρίου που στεγάζεται η κατάληψη, ο οποίος ακυρώθηκε μετά από παρέμβαση αλληλέγγυων. Μετά την ακύρωση, ο πρύτανης Γιακουμάκης ζήτησε τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας μιας και δεν ήθελε να αναλάβει εξ’ ολοκλήρου την πολιτική ευθύνη της υπόθεσης, όπως και έγινε. Για τους τύπους, στάλθηκαν προσκλήσεις στις εταιρείες που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον στην προηγούμενη φάση, ενώ είναι κοινό μυστικό πως η ανάδοχος εταιρεία και ο πρύτανης είχαν δώσει τα χέρια πολύ νωρίτερα. Κεκλεισμένων των θυρών λοιπόν, μέσα σε αίθουσα του υπουργείου, με προσκλήσεις και την οδηγία στους εμπλεκόμενους να μην βγάλουν άχνα για αυτό που συνέβαινε, χωρίς καμία ανακοίνωση σε ΦΕΚ. Ό,τι ήταν δυνατόν για να μην τους πάρει κανείς χαμπάρι και τους χαλάσει το πάρτι εκατομμυρίων. Αφού όλα κύλησαν όπως είχαν συμφωνήσει, η κατασκευαστική που έκανε το καλύτερο
deal με το Γιακουμάκη πήρε το έργο και τα 3 εκατ. ευρώ πήραν και αυτά το δρόμο τους προς τις τσέπες των εμπλεκομένων.

Γινόμαστε μάρτυρες στην εξέλιξη μιας σχέσης «αγάπης» μεταξύ Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Υπουργείου Παιδείας και της κοινοπραξίας των δύο κατασκευαστικών εταιριών που ανέδειξε ο - «ανοιχτός» κατά τα άλλα - διαγωνισμός. Οι εμπλεκόμενοι ευελπιστούν το αποτέλεσμα αυτής της σχέσης να είναι η εκκένωση από τους «παράνομους» καταληψίες και η παράδοσή του στους «νόμιμους» ιδιοκτήτες του ώστε να το εκμεταλλευτούν με σκοπό το κέρδος, όπως και κάθε τι άλλο που πέφτει στα χέρια τους.

Ο πρύτανης Εμμανουήλ Γιακουμάκης έχει απ’ ό,τι φαίνεται μεγαλεπήβολα σχέδια, θέλοντας με το που ανέλαβε το καινούριο του πόστο να λύσει ένα από τα χρόνια «προβλήματα» του ΟΠΑ, το οποίο είναι η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν. Αφού η υπόθεση αυτή είχε και 3 εκατ. € στη μέση, θεώρησε εαυτόν καταλληλότερο για τη δουλειά. Άλλωστε δεν είχε να κάνει και κάτι παραπάνω απ’ ότι έκανε τόσο καιρό. Εκτός από τα πετυχημένα
deals που έχει συνάψει με μεγάλες εταιρίες (βλ. ΟΤΕ) και την κατοχή θέσης σε υπουργείο (βλ. γενικός γραμματέας Yπ. Μεταφορών), θέλει να προσθέσει στο βιογραφικό του και επιτυχίες με πολιτική χροιά, όπως είναι η εκκένωση μιας κατάληψης αναρχικών. Ξεκινώντας ήδη την «πολιτική» του σταδιοδρομία και ως άλλος Μαυρογιαλούρος υποσχέθηκε σε φοιτητικές παρατάξεις και στη θεατρική ομάδα του ΟΠΑ ότι θα έχουν να λάβουν κομμάτι του κτιρίου μετά το «σουλούπωμα», ενώ σ’ εμάς πρότεινε να βρει έναν άλλο χώρο να στεγάσουμε προσωρινά τα υπάρχοντά μας (!). Ο Γιακουμάκης θέλει να πείσει ότι όλα αυτά γίνονται για το συμφέρον του πανεπιστημίου και όχι της τσέπης και της υστεροφημίας του. Η κατάληψη βρίσκεται σε περιοχή-φιλέτο (τυχαίο;), απέναντι από το Πεδίο του Άρεως και δίπλα στο ΟΠΑ. Παράλληλα όμως, ενώ το καινούριο κτίριο του ΟΠΑ και συνολικού εμβαδού 5.000 τ.μ. παραδίπλα (Κιμώλου και Σπετσών) δεν χρησιμοποιείται, το πανεπιστήμιο, λέει, ασφυκτιά λόγω περιορισμένων κτιριακών υποδομών και η Βανκούβερ είναι η λύση στα προβλήματά τους.

Η κοινοπραξία «Κων/νος Ζηρίλιος-ΠΕΤΚΑ ΑΕ» ανακηρύχθηκε, μετά το διαγωνισμό-παρωδία, ως ο μειοδότης του έργου, έχοντας δώσει την καλύτερη προσφορά. Ή μήπως να λέγαμε ότι είχε δώσει τα χέρια με τον Γιακουμάκη πριν καν ανακοινωθεί ο διαγωνισμός και ότι αυτός έγινε για τα μάτια του κόσμου; Άλλωστε στις πιάτσες των εργολάβων όλοι ξέρουν πως πάει η ιστορία. Όλες οι συμφωνίες γίνονται από πριν και τα υπόλοιπα είναι για τους τύπους και τις αναμνήσεις. Ας τους καταστεί σαφές ότι το κτίριο που ανέλαβαν να ανακαινίσουν δεν είναι για τα δόντια τους. Θεωρούνται συνυπεύθυνοι για οποιαδήποτε κατασταλτική επιχείρηση εναντίον της κατάληψης και θα αντιμετωπιστούν ως τέτοιοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΠΕΤΚΑ ΑΕ συνεργάζεται με το δημόσιο, με έργα τους να αφορούν και αρκετές κατασκευές στρατιωτικών βάσεων.

Το Υπουργείο Παιδείας και ο πολιτικός του προϊστάμενος Νίκος Φίλης, από την άλλη, ήρθαν να παίξουν το ρόλο του μπαλαντέρ. Ο Γιακουμάκης βλέποντας ότι η μπίζνα κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα, αφού ο διαγωνισμός ήδη είχε ακυρωθεί μια φορά, αποφάσισε να θυματοποιηθεί και να ζητήσει χείρα βοηθείας από τους προϊσταμένους του στο υπουργείο, λέγοντας ότι το ΟΠΑ δεν θέλει να συγκρουστεί με τον αναρχικό χώρο. Εκείνοι με τη σειρά τους δεν δίστασαν να δώσουν ασφαλή διέξοδο στο πρόβλημά του, αφού τους πρόσφεραν αίθουσα για τη διεξαγωγή του διαγωνισμού άρα και πολιτική κάλυψη. Με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια. Το Υπ. Παιδείας βέβαια δεν μπορεί να αποκοπεί από τον υπόλοιπο κρατικό μηχανισμό. Ο Φίλης και οι συνεργάτες του δεν θα μπορούσαν να έχουν πάρει απόφαση για στήριξη του ΟΠΑ, στην προσπάθειά του για εκκένωση μιας κατάληψης, χωρίς να έχουν συμβουλευτεί τους δικούς τους προϊσταμένους. Αν δεν το έχουν κάνει, τότε μάλλον θα το βρουν μπροστά τους, γιατί η κατάληψη δεν θα πέσει αμαχητί και χωρίς το ανάλογο γι’ αυτούς κόστος.

Το κράτος και οι μηχανισμοί του έχουν ξεκάθαρο όφελος χτυπώντας τη Βανκούβερ, καθώς όντας ενεργό κομμάτι του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου είναι κι αυτή ένα σαράκι που κατατρώει τα σχέδιά τους. Σχέδια που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με οικονομικό και πολιτικό όφελος, όπως άλλωστε συνέβη και στο παρελθόν με εκκενώσεις καταλήψεων σε σημεία-κλειδιά. Από την εκκένωση της ιστορικής Βίλλα Αμαλίας και της Σκαραμαγκά στην Αθήνα, της Δέλτα και το Ορφανοτροφείο στη Θεσσαλονίκη που ανακαταλήφθηκε για τις ανάγκες στέγασης μεταναστών, του Παραρτήματος στην Πάτρα και την Αντιβίωση στα Γιάννενα που επίσης ανακαταλήφθηκαν, οι καταλήψεις αποτελούν σταθερό στόχο του κράτους αλλά και του φασιστικού παρακράτους. Και ενώ βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου το πρόταγμα των καταλήψεων είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και οι καταλήψεις πληθαίνουν, με τον ίδιο ρυθμό πληθαίνουν και οι επιθέσεις εναντίον τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιες όπως τις συνεχόμενες απειλές στη Βίλλα Ζωγράφου, τις απειλές στην κατάληψη Θεμιστοκλέους 58 στην Αθήνα, στις καταλήψεις 111, Μ
undo Nuevo και το ανακατειλημμένο Ορφανοτροφείο στη Θεσσαλονίκη, τη διακοπή ηλεκτροδότησης της κατάληψης Σχολείο στη Θεσσαλονίκη και σε δύο κτίρια των κατειλημμένων προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Την εκκένωση της κατειλημμένης (σε αλληλεγγύη με την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων) Πρυτανείας τον Απρίλιο του 2015, της κατάληψης Ντουγρού στη Λάρισα τον Μάιο και του Κένταυρου στην Φιλαδέλφεια τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Tον Απρίλιο του 2016 τις εκκενώσεις της NoBorder Kitchen στη Λέσβο, τη στεγαστική κατάληψη προσφύγων Turtle Corner στη Θεσσαλονίκη, την κατάληψη Περεσιάδου 8 στο Γαλάτσι. Τον Ιούνιο την κατάληψη Θερμίδα στη Ριζούπολη που ανακαταλήφθηκε, τον Ιούλιο την πέτρινη αποθήκη στο λιμάνι του Πειραιά, οπού «ζούσανε» μετανάστες και μετανάστριες κα.. Κι επειδή, ως γνωστό, όπου δεν φτάνει το κράτος πάει το παρακράτος παραθέτουμε και κάποιες από τις φασιστικές επιθέσεις που έχουν δεχτεί τον τελευταίο καιρό καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι:


01 /11/ 2015 κατάληψη Αγρός στο Πάρκο Τρίτση
09 /11/ 2015 κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου Μαρούσι
27 /11/2015 κατάληψη
Libertatia Θεσσαλονίκη
01/12/ 2015 στέκι της Συνέλευσης κατοίκων Βύρωνα, Καισαριανής, Παγκρατίου
19 /12/ 2015 κατάληψη
Terra Incognita στη Θεσσαλονίκη
03/01/2016 κατάληψη Ανάληψη στην Αθήνα
16/02 /2016 κατάληψη Ζαΐμη στην Αθήνα
23/04/2016
SoliCafe στη Χίο
20 /05/2016 η κατάληψη στέγασης Προσφύγων/Μεταναστών Κάνιγγος 22 στην Αθήνα
02/07/2016 το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης
και βεβαίως-βεβαίως η τριπλή εμπρηστική επίθεση που δέχτηκε η κατάληψη Βανκούβερ τον Μάρτιο και Μάιο.


Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μείνουμε άπραγοι μπροστά στην επικείμενη καταστολή της κατάληψης. Δεν έχουμε σκοπό να συνδιαλλαγούμε με πρυτάνεις, μεγαλοεργολάβους και κράτος. Δεν θα φύγουμε από το κτίριο, μέσα στο οποίο δημιουργούμε καθημερινά με βάση την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και την αξιοπρέπεια, λέξεις άγνωστες σε όλους αυτούς που θέλουν να μας εκκενώσουν. Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Δεν θα αφήσουμε κανένα πρύτανη να μας πουλήσει, καμία κατασκευαστική να μας χτίσει, κανένα υπουργείο και καμία κυβέρνηση να μας τρομοκρατήσει. Και το κόστος ας το αναλογιστούν όλοι αυτοί, όχι εμείς.

Η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν μετράει 11 χρόνια ζωής χωρίς ιδιοκτήτες. Θα συνεχίζει να ζει με κινητήρια δύναμη τον κόσμο που τη στηρίζει, χωρίς ανακαινίσεις και ανακατασκευές.


ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ, ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΕΝΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ


Υ.Γ. Για να δώσουμε και μια απάντηση στην αισχρή ανακοίνωση της Συγκλήτου του ΟΠΑ, έχουμε να πούμε σε σας, τους ακαδημαϊκούς, τους επιφανείς και κατέχοντες όλη τη «γνώση» καθηγηταράδες του ΟΠΑ ότι το ίδρυμα δεν έχει ανάγκη από κτίρια. Έχετε πάρει ήδη αρκετά και το μεγαλύτερο από αυτά δεν το λειτουργείτε καν. Όσο για τους λόγους δημοσίου συμφέροντος που σας υπαγορεύουν την ομαλή εκτέλεση του έργου, τους γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας. Αν δε νοείται για σας «πανεπιστημιακός χώρος στον οποίο να παρεμποδίζεται η πρόσβαση της πανεπιστημιακής κοινότητας» και ζητάτε να αποχωρήσουμε, άλλο τόσο δε νοείται για μας ένα πανεπιστήμιο το οποίο να ασχολείται με μπίζνες εκατομμυρίων και real estate. Και ρωτάμε, αν το Βανκούβερ δεν ήταν στο Πεδίο του Άρεως και δεν ήταν κατάληψη αναρχικών θα είχατε μπει καν στον κόπο να ασχοληθείτε;


Κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν
Ιούλιος 2016

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Τα στρατόπεδα “φιλοξενίας” είναι η βαρβαρότητα που προελαύνει



Τα στρατόπεδα “φιλοξενίας” είναι η βαρβαρότητα που προελαύνει 



Από τους φράχτες...
Έως τώρα, το ελληνικό κράτος έχει στρατιωτικοποιήσει περαιτέρω τα εξωτερικά σύνορά του (με την παρουσία της Frontex και του ΝΑΤΟ και τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας) με αφορμή την “προσφυγική κρίση”. Ταυτόχρονα, έχει αναγάγει τη διαχείριση ενός κοινωνικού ζητήματος σε μια ακόμα παράμετρο της στρατιωτικής στρατηγικής του. Έχει εκκενώσει καταυλισμούς, με πρόσφατα παραδείγματα τις επιχειρήσεις στην Ειδομένη και στην πύλη Ε1 του λιμανιού του Πειραιά.  Επομένως, είναι ακριβώς υπ’ αυτές τις συνθήκες που γίνεται η “υποδοχή” των “περισσευούμενων” και των “μη αρεστών” προσφύγων/μεταναστών: σε κέντρα εκτοπισμού υπό το καθεστώς ενός γενικευμένου στρατωνισμού.
…και τις “πολιτισμένες υποδομές”…
Οι “οργανωμένοι χώροι φιλοξενίας”, όμως, δεν αποτελούν παρά έναν ευφημισμό των παλιών στρατοπέδων. Ο τρόπος με τον οποίο έχουν στηθεί (και στήνονται) αυτά τα στρατόπεδα «φιλοξενίας» είναι τέτοιος ώστε να μπορούν ανά πάσα στιγμή να μετατραπούν σε κλειστά κέντρα, σε μεγάλες φυλακές. Είναι χωροθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να μην διασαλευτεί η κανονικότητα του εθνικού κορμού: στις παρυφές πόλεων ή στη μέση του πουθενά (Σχιστό, Σκαραμαγκάς και τα δεκάδες άλλα στρατόπεδα που στήθηκαν στη Βόρεια Ελλάδα) με σκοπό να “χαϊδευτεί” το τέρας του κοινωνικού μισανθρωπισμού και του ρατσισμού. Η ίδια η πολεοδομική απομόνωση και η “αορατότητα” μετατρέπει τους μετανάστες σε ένα εύκολα διαχειρίσιμο κομμάτι της κρατικής καταστολής. Στο περιθώριο του «δημόσιου βίου» και με τον διαρκή εκβιασμό της εξάρτησης των διαδικασιών ασύλου από την παραμονή τους στα στρατόπεδα.
…ως το “ανθρώπινο πρόσωπο” των δεσμοφυλάκων
Ταυτόχρονα, οι διάφορες ΜΚΟ έχουν φροντίσει να αποτελέσουν έναν εξίσου μισητό φράχτη: κάθε απόπειρα αδιαμεσολάβητης αλληλεγγύης, κάθε απόπειρα διάρρηξης της απομόνωσης και δημιουργία ζωντανών σχέσεων ντόπιων και μεταναστών περικυκλώνεται από “ευαίσθητους” φορείς που αναλαμβάνουν τη “φιλάνθρωπη” δράση: συσσίτια και απαξίωση. Οι ΜΚΟ, ως έκφραση του διευρυμένου κράτους της περίφημης «κοινωνίας των πολιτών», παίζουν σημαντικό ρόλο στην αφομοίωση κινηματικών πρακτικών και αποτελούν οργανικό συμπλήρωμα του στρατωνισμού στη διαχείριση των προσφύγων/μεταναστών ως το ανθρώπινο πρόσωπό του.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση η αυτονόητη οργή για τις συνθήκες διαβίωσης εξυπηρετεί να εκτονώνεται προς τα μέσα, με “εθνοτικές” ή “φυλετικές” συγκρούσεις, για να μην εκδηλωθεί ενάντια στις συνθήκες γενικευμένης ομηρίας. Γιατί αυτός είναι ο φόβος κάθε εξουσίας. Και αυτόν οφείλουμε να γιγαντώσουμε.

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ “ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΩΝ” ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΤΡΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΟΡΓΗΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

κατάληψη Αγρός (πάρκο Τρίτση – Ίλιον)
Θερσίτης (Ίλιον)
Antifascist Action (Περιστέρι)
κατάληψη Παπουτσάδικο (Χαϊδάρι)
κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω)
Μπλόκο στην εξουσία (Νίκαια)
Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου
Ρεσάλτο (Κερατσίνι)


Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Έντυπο δρόμου ΡΕΣΑΛΤΟ / γ' κύκλος έκδοσης / τεύχος 2


Το δεύτερο τεύχος του εντύπου δρόμου ΡΕΣΑΛΤΟ (γ' κύκλος έκδοσης) κυκλοφόρησε σε 1200 αντίτυπα και μοιράζεται χέρι με χέρι σε δρόμους, πλατείες, σχολεία, εργασιακούς χώρους και σε πολιτικές-κοινωνικές παρεμβάσεις, χωρίς κανενός είδους αντίτιμο. 



Τα περιεχόμενα της έκδοσης:
  • Editorial
  • Σχετικά με τον νέο αντιασφαλιστικό νόμο
  • Ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και περιοχή των πρώην Λιπασμάτων
  • Η εξόφθαλμη καταστολή των αοράτων
  • Αποκρυπτογραφώντας την T.T.I.P.
  • Μία κριτική προσέγγιση σε έναν αιωνόβιο μαρξιστικό (αντι)μιλιταρισμό
  • Ας σπάσουμε τις "πόρτες"
  • Τα όνειρά μας δεν φυλακίζονται στις σελίδες της σχολικής ύλης


Από το editorial του 2ου τεύχους:
Ιούλιος 2016 και οι δρόμοι που κυκλοφορούμε, τα στενά που μένουμε, οι χώροι που βρισκόμαστε, οι πλατείες που αράζουμε φαίνεται σαν να βρωμάνε ένα επίπλαστο πάθος που ξεκινά και καταλήγει σε μία νομοτελειακή παθητικότητα, μοιάζει σαν να ξερνάνε ατελείωτη γκρίνια και μεμψιμοιρία για ό,τι «κάποιοι άλλοι» επιλέγουν, μοιάζει σαν να ζέχνουν αυταρέσκεια -εκείνη που γεννιέται μόνο μέσα από ανταγωνισμούς και ανόητα αυτονόητα- αργοπεθαίνοντας ωστόσο από μία αφόρητη μοναξιά που δεν αντέχουν, μοιάζει σαν να κανιβαλίζουν μόνο εκείνους που τους «παίρνει» με εκείνη τη μαγκιά και ματσίλα που σκύβει το κεφάλι υποτακτικά απέναντι σε ό,τι και όποιον «χρειάζονται» ή είναι «δυνατότερος», μοιάζει σαν να εξαρτώνται από οθόνες, μηχανήματα, ουσίες, αρένες και ομοιομορφίες για να νιώσουν στιγμιαία λίγη διέξοδο, λίγη ενέργεια, λίγη χαλαρότητα, λίγη δημιουργία, λίγο παρεϊσμό… Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος/α να χαρακτηρίσει αυτή την περιγραφή ως αναληθή και εύκολα θα έβρισκε κομμάτια της να αντικατοπτρίζονται σε στιγμές της δικής του/της καθημερινότητας. Ωστόσο, για να μετατραπεί σε μια ακριβή περιγραφή, δεν πρέπει να λείπει το Κυρίαρχο κομμάτι της και δεν είναι άλλο από αυτό που πλέον όλοι/ες νιώθουμε στο πετσί μας: ο κόσμος ως έχει (πατριαρχικός, εθνικιστικός, αστικός, καπιταλιστικός) που όταν βρίσκεται σε κρίση όχι μόνο επιβάλλεται, εκμεταλλεύεται, καταπιέζει με εντατικότερους και σκληρότερους όρους, όπως πάντα κάνει, αλλά και θα εξαιρεί αργά, σταθερά και βασανιστικά μέχρι και τα πιο ενδόμυχα κομμάτια μας. Η αλλοτρίωση, η εξατομίκευση, ο ετεροκαθορισμός, ο ανταγωνισμός και η βολική σιωπή των αντιφάσεων θα συνεργαστούν με την αυτάρκεια, την ανεπάρκεια και το ανικανοποίητο, την ανάθεση και την υποκρισία, την ομοιομορφία και τη «φασίζουσα» συμφωνία, την ευκολία, την καβάτζα και την κούραση για να διασπάσουν όποιο «σώμα» θέλει να αντισταθεί και να ανατρέψει αυτόν τον κόσμο. Οφείλουμε να ζούμε, να επεξεργαζόμαστε, να κατανοούμε, να μοιραζόμαστε, να προτείνουμε, για να αντισταθούμε στην επέλαση της βαρβαρότητας κάθε εξουσίας… Γι’ αυτό και οι δρόμοι που κυκλοφορούμε, τα στενά που μένουμε, οι χώροι που βρισκόμαστε, οι πλατείες που αράζουμε, δεν είναι μόνο όσα επιβάλλονται και φαίνεται πως συμβαίνουν, είναι και οι χωροχρόνοι που συναντιούνται ή θα συναντηθούν όλοι εκείνοι και εκείνες που δεν θέλουν να χωράνε στην Κυρίαρχη περιγραφή, που θέλουν να πάψουν να αντικατοπτρίζονται στιγμές τους στο Εξουσιαστικό Συμβάν, που θέλουν να επιτεθούν σε ό,τι τους πνίγει και σε ό,τι τους ωθεί να κανιβαλίσουν τις σάρκες τους. 

Το έντυπο σε pdf αρχείο. 

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Ψηλαφίζοντας τις συναντήσεις...

Το Σάββατο 9/7, πραγματοποιήθηκε στο πρώην εργοστάσιο Καχραμάνογλου στα Ταμπούρια, η εκδήλωση η οποία ουσιαστικά έκλεισε τον φετινό κύκλο εκδηλώσεων του στεκιού. Το θέμα της ήταν «Για τις συναντήσεις και τους αγώνες του σήμερα και του αύριο μεταξύ των αποκλεισμένων (της κρίσης) και των εξορισμένων (του κόσμου). Ενάντια στη στρατιωτικοποίηση της καθημερινότητας, τα κυριαρχικά θέσφατα, τα αυτονόητα της γλώσσας και των «πολιτισμών», τους κοινωνικούς διαχωρισμούς και τις διακρίσεις».


Για μία ολόκληρη μέρα, ο χώρος του παλιού εργοστασίου αναβίωσε μνήμες από την εργασιακή καταπίεση όσων ήρθαν από τη Μικρά Ασία το ’22 και έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης για τα αναπτυσσόμενα βιομηχανικά σχέδια εκείνης της περιόδου και για πολλές ακόμα δεκαετίες, στον ευρύτερο Πειραιά. Η διασύνδεση της διαχρονικής "μοίρας" των περιοχών μας και των ανθρώπων τους με τα καραβάνια των σημερινών "εξαιρούμενων πληθυσμών", των δεκάδων χιλιάδων μεταναστών/προσφύγων που έχουν "ριχτεί" σε αυτή την άκρη της Αττικής (και όχι μόνο) και η συνάντηση μαζί τους, τόσο σε επίπεδο καθημερινότητας όσο και σε επίπεδο αγώνων ήταν από τα κύρια σημεία που απασχόλησαν τη συζήτηση της εκδήλωσης. Περαιτέρω, η κουβέντα κινήθηκε στους τρόπους της αποδόμησης των διαχωρισμών που τίθενται από τους κυριαρχικούς σχεδιασμούς, τις επικλήσεις των ταυτοτήτων αλλά και του ξεπεράσματος των εγγενών προβλημάτων που προκύπτουν από τις διαφορετικές κουλτούρες, γλώσσες, θρησκείες κτλ.


Αυτά που μας συνδέουν είναι τελικά ουσιαστικότερα από όσα επιχειρούν να μας διαχωρίσουν και οφείλουμε να κινηθούμε προς μία αμφίδρομη εγγύτητα, αν θέλουμε να παλέψουμε μαζί τις αιτίες που καταδυναστεύουν τη ζωή μας. Και η συνείδηση ότι αμφότεροι βρισκόμαστε μέσα σε ένα κυριαρχικό περιβάλλον "εξαίρεσης", το οποίο παρότι μπορεί να εκβάλλει με διαφορετικούς όρους και βαρβαρότητα σε κάθε κοινωνική ομάδα, είναι τόσο ίδιο στην ουσία του, είναι σίγουρα μια καλή αρχή.


Το κατά τα άλλα άδειο κουφάρι του εργοστασίου πήρε ζωή και διαμορφώθηκε από εμάς τους ίδιους/ες με ταμπλό λόγου και στοιχείων σχετικών με το παρελθόν και το παρόν των προσφύγων και των γειτονιών μας (δείτε 1,2,3,4), εικαστικά δρώμενα, παιδικές ζωγραφιές μικρών "προσφυγόπουλων" του Λαυρίου (που "αποκομίσαμε" κατά το σχετικό κάλεσμα επίσκεψης και αλληλεγγύης του αυτοοργανωμένου μαθήματος τουρκικών της Κατάληψης Σινιάλο), βιντεοπροβολές, μουσικές από τους τόπους καταγωγής των μεταναστών/προσφύγων, έκθεση αφίσας και φωτογραφιών, ενώ υπήρχε και διανομή έντυπου υλικού που έχει τυπωθεί τόσο κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε όσο και με αφορμή τη συγκεκριμένη εκδήλωση.




Το ζήτημα των συναντήσεων έχει πλέον τεθεί και τα αμείλικτα ερωτήματα των ημερών μας οφείλουν να απαντηθούν όπως τους αρμόζει, από τις υποτελείς τάξεις, με αυτοοργανωμένους, αδιαμεσολάβητους και ακηδεμόνευτους όρους.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Ιούλης στον Αγρό

Αναδημοσίευση από το blog της Κατάληψης του Αγρού:



Στον αντίποδα ενός πολιτισμού όπου συντηρούνται και ενισχύονται κάθε είδους πλαστοί διαχωρισμοί (φυλετικοί, έμφυλοι, ταξικοί, εθνικοί, ηλικιακοί, σωματικής κατάστασης), ενός πολιτισμού που μας θέλει να βρισκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη μόνο ως καταναλωτικά «ζόμπι», δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι/ες ιδανικούς τόπους συνάντησης και σύμπραξης, πραγματικής επικοινωνίας και αλληλεγγύης. Οικειοποιούμαστε τους ελεύθερους χώρους και βρισκόμαστε σ’αυτούς μακριά από τη μαζική κουλτούρα της κατανάλωσης & της διασκέδασης.


Κυριακή 10/7
7μμ (στους ευκάλυπτους ανοιχτά του πάρκου)
Συλλογική κουζίνα
Η πρόσβαση στην κουζίνα είναι ανοιχτή για όλες και όλους.
Επικοινωνούμε, τρώμε, πίνουμε, φροντίζουμε συλλογικά τον χωρο.



Πέμπτη 14/7 9μμ (στην κατάληψη)
Προβολή ταινίας “Mustang” (2015) 97΄
Μέσα σε ένα συντηρητικό, πατριαρχικό περιβάλλον
της Β. Τουρκίας πέντε αδερφές διεκδικούν ανάσες
ελευθερίας ενάντια στην ασφυξία της πατριαρχίας
και των έμφυλων επιβολών.




Παρασκευές 15/7 και 22/7
9μμ
(στην κατάληψη)
Μουσική βραδιά
Φέρνουμε και μοιραζόμαστε ποτά, μουσική και
διάθεση για επικοινωνία. Στήνουμε τις δικές μας
γιορτές μακριά από τα κυρίαρχα πρότυπα,
σε ένα ελεύθερο πάρκο για όλους/ες.


Πέμπτη 21/7
9μμ (στην κατάληψη)
Προβολή ντοκιμαντέρ “Libertarias” (1996) 125΄
80 χρόνια από την Ισπανική επανάσταση.

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ - ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 11/7 ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΠΡΕΣΣΟΦ (ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ)




ΟΥΤΕ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ
ΟΥΤΕ "ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ"
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ,
ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ & ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ



ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΙΟΥΛΙΟΥ, 19.00
ΠΑΡΚΟ ΠΡΕΣΣΟΦ - ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
(Λεωφ. Σχιστού & Γρ. Λαμπράκη)

  • Ενημέρωση από δικηγόρους για τις διαδικασίες αιτήσεων ασύλου, μετεγκατάστασης, επανένωσης 
  • Θα ακολουθήσουν ερωτήσεις


Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Κερατσίνι-Δραπετσώνα-Καχραμάνογλου: ψηλαφίζοντας τα σημάδια μιας διαχρονικής λεηλασίας

video 

Αποσπάσματα από βίντεο του Ρεσάλτο -τον Μάη του 2008- ενάντια στην καπιταλιστική λεηλασία των περιοχών μας, εν όψει της Εκδήλωσης-Συζήτησης για τις συναντήσεις των αποκλεισμένων, των εξορισμένων, των εξαιρουμένων -ντόπιων και μεταναστών-, το Σάββατο 9/7/16.